Sanne Kabalt

1

Sanne Kabalt

Today the first visitors came to see my Wolf? work. Tomorrow night I will host an official opening night with drinks and food. This is how to get there from the station: 

het project (in het pompgemaal)

Sanne Kabalt

In augustus en september woon en werk ik in het Pompgemaal, binnenlandatelier van het Mondriaan Fonds. Hoe ik hier beland ben lees je in mijn eerdere blog (wat doe ik) hier. Ik zal vandaag meer ingaan op wat ik aan het maken ben. 

Mijn project gaat over de dreiging en aantrekkingskracht van de wolf in Nederland; de dreiging en aantrekkingskracht van het (Nederlandse) bos. Het project beweegt zich op de grens van het reële en het fictieve. Het project is te verdelen in drie delen:

Het bos

Een wolf ‘hoort’ in een bos. Ja, de wolf die Nederland verkende heeft zich ook laten zien langs wegen, op weilanden en in dorpen, maar wie een wolf voor zich ziet, ziet hem in een bos; een donker, dreigend bos. Als je door het bos dwaalt met de gedachte in je achterhoofd dat je een wolf tegen zou kunnen komen, wordt het bos heel anders dan zonder die gedachte. Ik fotografeer in bossen in heel Nederland, waarbij ik het bos zie en vastleg als een soort theater waarin de wolf elk moment verwacht wordt op te komen. Mijn eigen aanwezigheid - mijn zoektocht, mijn kwetsbaarheid -  is soms ook in de foto’s terug te vinden. 

De cameravallen

Behalve door mij worden er ook door cameravallen foto’s gemaakt in de hoop op de wolf. Op plekken waar de wolf wel eens ons land binnen zou kunnen komen, in het bos nabij de grens van Duitsland, zijn cameravallen geplaatst. Deze camera’s hangen daar speciaal om de wolf in Nederland vast te leggen. Ze maken een foto van alles wat beweegt. De grote hoeveelheden foto’s worden doorzocht in de hoop op een foto van een wolf. Ik gebruik dit beeldmateriaal in mijn project, met dank aan Stichting Wolven in Nederland. 

Als je een wolf tegenkomt

Sinds ik een paar jaar geleden in Transsylvanië ben geweest voor een andere residentie verzamel ik adviezen over wat je zou moeten doen als je een wolf tegenkomt. Het fascineert me dat de adviezen elkaar zo sterk tegenspreken. Ze variëren van ‘Prijs jezelf gelukkig!’ (Stichting Wolven in Nederland) tot ‘Loop langzaam achteruit’ (De Volkskrant) tot ‘Kruip in elkaar in een foetushouding’ (WikiHow: How to survive a wolf attack) of ‘Biedt hem je nek’ (via via advies in Roemenië). De adviezen laten zien hoe uiteenlopend mensen tegen de wolf aankijken, hoe de één er doodsbang voor is terwijl de ander het dier dolgraag zou tegenkomen. Tegelijkertijd wordt je door de adviezen geconfronteerd met de vraag: wat zou jij doen? Daarom spelen ook deze adviezen een rol in mijn project.

Elk deel van het project vraagt nog om verdere uitwerking en aanvulling, en de grote puzzel is vooral ook hoe de verschillende delen samen zullen gaan komen. Hard werken dus nog. Ik zal het project presenteren in het Pompgemaal van 24 t/m 27 september. (Je bent alvast van harte uitgenodigd!) Deze herfst zal het project bovendien gepubliceerd worden in Vrij Nederland. Spannend!


Blogs about my Dutch residency will be in Dutch. Here, my dear English-speakers, you can find a short summary of why I'm here.  

The Faraway Nearby

Sanne Kabalt

Yesterday I finished reading ‘The Faraway Nearby’, a book by Rebecca Solnit. After ‘A Field Guide to Getting Lost’ this was my second experience with her work. Her writing is unlike any other. Reading it is as if you are wandering into a mind filled with personal yet universal, well-phrased thoughts. It is impossible for me to summarize ‘The Faraway Nearby’ or explain what it did to me. I guess the easiest way to put it is: it helped me think. Yet its power exceeds the realm of thinking. Perhaps I should say: It helped me be (a person, an artist). For that I would like to offer Miss Solnit my thanks.

In my copy of ‘The Faraway Nearby’ many passages are underlined or accompanied by exclamation marks. To sum all these up would be too much, neither would it do the book justice. Yet I would like to share some of Solnit’s words with you, about the stories we tell each other and ourselves.  

 

The self is also a creation, the principal work of your life, the crafting of which makes everyone an artist. This unfinished work of becoming ends only when you do, if then, and the consequences live on.

We think we tell stories, but stories often tell us, tell us to love or to hate, to see or be blind.

Memory, even in the rest of us, is a shifting, fading, partial thing, a net that doesn’t catch all the fish by any means and sometimes catches butterflies that don’t exist.

We often talk about love of place, by which we mean our love for places, but seldom of how the places love us back, of what they give us.

Something wonderful happens to you and you instantly look back over your life and see it as a series of fortunate events stretching off into the distance like mountain peaks. Something terrible happens and your life has always been a litany of woe. The present rearranges the past. We never tell the story whole because a life isn't a story; it's a whole Milky Way of events and we are forever picking out constellations from it to fit who and where we are.

Pain serves a purpose. Without it you are in danger. What you cannot feel you cannot take care of.

People disappear into their stories all the time.

- Rebecca SolnitThe Faraway Nearby

(wat doe ik) hier

Sanne Kabalt

Het dichtstbijzijnde bos draagt de naam ‘de Donkere Duinen’. Waar de dennen en de zeewind elkaar uitdagen. Aan de horizon ’t eiland, Texel. Waar de wind harder waait en de dennen toch hoger groeien. Dit is mijn land, maar een plek die ik amper ken. Dichtbij. Ver weg.

De Donkere Duinen

De Donkere Duinen

Zo ongeveer een jaar geleden schreef ik kort na elkaar twee projectvoorstellen. Ik schrijf veel voorstellen, als jonge kunstenaar zijnde. Ik wil veel, dus ik probeer veel. Open calls, residenties, exposities, publicaties, projecten. Een statement. Een idee. Een motivatie. De ‘nee’s’ doen steeds minder pijn, omdat de ‘ja’s’ er ook vaak genoeg zijn. Deze voorstellen raakten elkaar. Het ene was voor een fotoverhaal in  Vrij Nederland. Het andere was voor een residentie in het Pompgemaal, binnenlandatelier van het Mondriaan Fonds.

Ik moet nog verder terug in de tijd. Ik was artist-in-residence in het bos in Transsylvanië in 2013, wetende dat daar meer wolven leven dan in de rest van Europa bij elkaar. Dat mythische dier, zogenaamd de slechterik. Zijn aanwezigheid – om de hoek? net achter die boom? – bracht me tot een video-installatie waarin angst en verlangen dicht bij elkaar komen.

Na residenties als deze in Roemenië en in 2014 een tweede in het noorden van IJsland kwam ik diep onder de indruk terug in mijn eigen land. Daar zakte ik in elkaar van teleurstelling. Na dichte bossen vol wilde dieren of bergen, gletsjers en vulkanen vroeg ik me oprecht af: Wat is dit voor land? Wat is dit laffe landschap wat wij de Nederlandse natuur noemen?

Toen, vorig jaar, schreef ik die twee voorstellen. Aan Vrij Nederland over de wolf, die verwacht werd (een verwachting die al snel werkelijkheid werd) naar ons land, onze natuur, te komen. Aan het Mondriaan Fonds over onze – door mensen gemaakte en door mensen omringde – natuur en of daar nog iets echt wild, echt ‘oer’ in te vinden is. Ik kreeg in één week twee berichten. Ja, jij mag dat verhaal gaan maken over de wolf, we begeleidden je, we publiceren het in Vrij Nederland. Ja, jij mag twee maanden (augustus en september) in ons binnenlandatelier het Pompgemaal wonen en werken, het Mondriaan Fonds steunt je.

in het Pompgemaal

in het Pompgemaal

Daar zit ik dan. De twee gedachtegangen zijn versmolten en komen samen in één project. Ik wil de diepte in. De afgelopen maanden fotografeerde ik in bossen in heel Nederland. Deze maanden focus ik me op de Donkere Duinen (bij Huisduinen) & De Dennen (Texel). Mijn uitvalsbasis, het Pompgemaal, is een gebouw van een ongelooflijke schoonheid. Het grenst aan een hoge duin. Grote ramen laten de dennenbomen als het ware binnen. Ik ben zo dicht bij de mensenwereld dat ik auto’s zie en hoor. Ik ben zo dicht bij de dierenwereld dat ik meermaals een vos en buizerd tegen het lijf liep in eigen tuin. Dit is de plek.

 


Blogs about my Dutch residency will be in Dutch. Here, my dear English-speakers, you can find a short summary of why I'm here.  

The pleasure of not knowing what you're doing

Sanne Kabalt

I recently had the pleasure of hearing an artist I truly admire speak: William Kentridge. The South-African artist is currently exhibiting If We Ever Get to Heaven in Eye Amsterdam.

What struck me were his words about how some of his works came into existence. "Oh, the pleasure of not knowing what you're doing!" he exclaimed. When Kentridge started making animated charcoal drawings for projection he was frantically looking for the best eraser. Someone else had to tell him that the smudges and traces of previous shapes are in fact the best part of these animations. "All my good ideas have been in spite of myself," Kentridge mused.  I don't think he was being modest. Neither do I think Kentridge is any less of an artist for being unaware of the strengths of his own work. What I conclude from his words is: You do not always know what you are doing and this is okay, inevitable, necessary. Do it anyway. "The only hope is for things to emerge from the activity. If they are waiting for me to wait what they should become, not much would happen." A victory for making over thinking. Thank you Mister Kentridge. 

 

William Kentridge

William Kentridge

Trap

Sanne Kabalt

So-called camera-traps are placed at strategic points that the wolf might pass when walking into the Netherlands. The camera captures anything that moves. The resulting images are searched for wolves. 

sannekabaltwolveninnederland

Thank you Stichting Wolven in Nederland for this material. 

The horns

Sanne Kabalt

In Prokofiev’s ‘Peter and the Wolf’ each character is represented by a musical instrument. The wolf is represented by the horns. Prokofiev’s solemn theme gives the wolf a very impressive, threatening and inevitable sound. To tell you the truth, I can’t stop listening to it.

So she ran

Sanne Kabalt

So she ran from the path into the wood to look for flowers. And whenever she had picked one, she fancied that she saw a still prettier one farther on, and ran after it, and so got deeper and deeper into the wood. 

Meanwhile the wolf ran straight to the grandmother's house and knocked at the door.

Little Red Riding Hood, The Brothers Grimm

Polderwolf, probleemwolf / Polderwolf, troublewolf

Sanne Kabalt

We noemen 'onze' wolf een polderwolf, omdat hij beland is in de polders van Groningen, out of all places. We noemen hem een probleemwolf, omdat hij zich zo vaak aan mensen laat zien. Gisteren heb ik de hele dag de huidige omgeving van de wolf verkend. Ik zie een verband tussen de polder en het probleem. De polderprobleemwolf heeft nergens om zich te verstoppen. 

We have called 'our' wolf a polderwolf, because he ended up in the polders of Groningen, out of all places. We call him a troublewolf, because he shows himself to people so often.  Yesterday I have been exploring the present area of the wolf. I see a connection between the polder and the trouble. The poldertroublewolf has nowhere to hide. 

Sanne Kabalt, Groningen

Sanne Kabalt, Groningen

Sanne Kabalt, Groningen

Sanne Kabalt, Groningen

Sanne Kabalt, Groningen

Sanne Kabalt, Groningen

Vanuit de wolf gezien / From the wolf's perspective

Sanne Kabalt

De wolf zoekt hoogstwaarschijnlijk een vrouwtje en een territorium. Hij zwerft in een land waar geen enkele andere wolf woont, dierentuinen uitgezonderd. Zijn ideale territorium is groot, voorzien van voldoende prooi, en uit de buurt van mensen. Als ik de wolf was, zou ik me behoorlijk gefrustreerd voelen. 

The wolf is likely looking for a wife and a territory. He is roaming a country where no other wolf is living, except in zoos. His ideal territory is large, has plenty of prey, and is out the way of humans. If I were the wolf, I would feel pretty frustrated.